Utrechtse kinderoncologieverpleegkundigen schrijven boek over hun werk

Ellen Brom (28) en Stephanie Blom (36), beiden kinderoncologieverpleegkundige in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht, hebben een boek geschreven over hun dagelijkse praktijk. In ‘Een lach, een traan en een tondeuse’ bieden zij een inkijkje in het emotionele werk op een van de grootste zorg- en onderzoekscentra voor kinderkanker in Europa.

Het idee voor het boek ontstond omdat de verpleegkundigen merkten dat veel mensen zich geen voorstelling konden maken van hun werk. Door hun ervaringen en gevoelens op papier te zetten, hopen Blom en Brom inzicht te geven in wat het vak met hen doet. De reacties, onder andere van ouders van patiënten, zijn positief; zij geven aan het fijn te vinden om te lezen dat ze niet alleen staan in hun situatie.

Emotionele momenten en verwerking

Het werk brengt zowel ingrijpende als lichtvoetige momenten met zich mee. Blom beschrijft in haar boek hoe zij een patiëntje steunt tijdens het afscheren van haar haar. Dergelijke confrontaties met de ziekte zijn voor de verpleegkundigen dagelijkse kost, maar laten een diepe indruk achter. Blom, die zelf moeder is van twee jonge kinderen, geeft aan dat de ervaringen in het ziekenhuis altijd in haar achterhoofd blijven zitten. Ook voor Brom is het verwerken van de heftige gebeurtenissen onderdeel van het proces, bijvoorbeeld door na een werkdag te overleggen met collega’s of haar partner.

Veerkracht op de afdeling

Naast de zware kanten van het werk benadrukken de verpleegkundigen dat er ook ruimte is voor vreugde. Voorbeelden daarvan zijn waterpistoolgevechten op de afdeling, kinderen die vriendjes laten logeren in hun kamer of het ontvangen van goed nieuws na een behandeling. Volgens Brom zijn dit de momenten waarop de enorme veerkracht van de kinderen duidelijk zichtbaar wordt.

Bron: RTV Utrecht