Utrecht weigert speciale huisvestingshulp voor Stichting Zorgzusters

Stichting Zorgzusters kan voor haar huisvesting in Utrecht voorlopig niet rekenen op directe hulp van het college. Hoewel het stadsbestuur het maatschappelijk werk van de organisatie en de behoefte aan een permanente plek volledig onderschrijft, moeten ze de zoektocht naar een vast onderkomen zelf zien te rooien.

De organisatie speelt een cruciale rol voor kwetsbare Utrechters die elders tussen wal en schip vallen door onder meer voedselpakketten, kleding en praktische hulp te bieden. Door een gebrek aan vaste huisvesting moest de stichting de afgelopen jaren echter herhaaldelijk verhuizen naar een tijdelijke locatie. Negen partijen uit de gemeenteraad vroegen het college eerder al of zij de Zorgzusters wilden ondersteunen bij dit nijpende huisvestingsprobleem.

Waardevol werk

Het college noemt de inzet van de stichting onmisbaar: “Wij erkennen dat hun werk heel waardevol is. De Zorgzusters zijn actief in wijken en buurten waar veel mensen wonen die zich in een kwetsbare positie bevinden.” Ondanks deze steun houdt de gemeente vast aan de regel dat organisaties zelf verantwoordelijk zijn voor hun vastgoed.

Reguliere procedures en het Didam-arrest

Buiten de bestaande paden treden is volgens het college geen optie. De gemeente verwijst de stichting opnieuw door naar het Makelpunt, hoewel die instantie de afgelopen jaren ook telkens alleen tijdelijke panden wist te vinden. Volgens het college is tijdelijke huisvesting door de specifieke ruimtebehoefte en het beperkte budget de realiteit voor de stichting.

Direct een pand toewijzen is juridisch bovendien onmogelijk door het Didam-arrest. “Dit betekent dat we vastgoed niet zomaar één op één aan een bepaalde partij kunnen aanbieden en verhuren”, legt het college uit. Gemeentelijk vastgoed moet volgens een openbare en transparante procedure worden aangeboden.

Bron: DUIC