Moeder vertelt na 22 jaar openhartig over moord op dochter

Tweeëntwintig jaar na de tragische moord op haar dochter Ilona doorbreekt Liesbeth Németh haar stilte. In een nieuwe documentaire deelt ze haar ingrijpende verhaal, van de radeloze vermissingsdag tot het vinden van haar lichaam en de moeilijke weg naar verwerking.

Een gebroken hart

“Toen Ilona vermoord werd, had ik echt het idee dat mijn hart brak”, vertelt Liesbeth. In 2004 vertrekt de 34-jarige Ilona op de fiets vanuit de Utrechtse wijk Zuilen naar station Overvecht om naar haar werk in Hilversum te gaan, maar daar komt ze nooit aan. Diezelfde dag krijgt Liesbeth het angstaanjagende bericht dat haar dochter wordt vermist. Ongeloof voert de boventoon. Ze pakt haar mobiele telefoon, “zo’n Nokia”, en belt haar herhaaldelijk op met de hoop dat ze snel reageert. Het blijft angstvallig stil.

Ruim een jaar in spanning

De onwetendheid duurt meer dan een jaar voort. Pas in augustus 2005 wordt het levenloze lichaam van Ilona ontdekt. Dit maakt een einde aan de tergend lange periode van onzekerheid, maar het dooft ook het allerlaatste sprankje hoop dat Liesbeth nog diep vanbinnen koesterde. “Dat had ik nog wel hoor, ergens vanbinnen. Want hoop doet leven, daar klamp je je aan vast.” Ze blikt er rustig op terug, tot de tranen de overhand nemen. “Hoe vreselijk kan het wezen toch? Als je kind helemaal doodgeslagen wordt. Dat vind ik moeilijk, om dat te zeggen. Je voelt als er geslagen wordt zelf eigenlijk elke klap.”

Bron: RTV Utrecht