Programma Schildje maakt onveiligheid thuis bespreekbaar
Jonge kinderen missen vaak de woorden om te vertellen wat er achter de voordeur gebeurt, waardoor signalen van onveiligheid in de regio lang niet altijd worden opgemerkt. Om leerkrachten en pedagogisch medewerkers hierin te ondersteunen, helpt het preventieve programma Schildje om moeilijke onderwerpen al op jonge leeftijd bespreekbaar te maken.
Het initiatief van Stichting Groei Veilig richt zich op kinderen van drie tot acht jaar oud. Via verhalen, spelvormen en gesprekken leren jonge kinderen over emoties, grenzen, hulp vragen en het verschil tussen kleine en grote geheimen. Zo ontdekken ze dat een verjaardagsuurwerk best even geheim mag blijven, maar dat een vervelend of angstig geheim niet de aarde is om alleen te dragen. Lees meer over Schildje
Onzekerheid bij professionals
Voor leerkrachten en pedagogisch medewerkers roept een stil of bang kind vaak veel vragen op. Nicky Schijvens, de bedenker van het programma, merkt dat professionals vaak onzeker zijn over hoe te handelen bij vermoedens van onveiligheid. “Die onzekerheid kan ertoe leiden dat zorgen niet worden uitgesproken,” stelt Schijvens. Naast de lessen op school en in de opvang zet Schildje daarom ook in op interactieve voorstellingen en gerichte trainingen. Professionals leren hierdoor om signalen tijdig te herkennen en zorgvuldig te handelen volgens de Meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling.
Wetenschappelijke evaluatie
Hoewel het programma al op diverse scholen wordt gebruikt, loopt er momenteel een wetenschappelijke evaluatie in samenwerking met Dynamics of Youth. Catrin Finkenauer, hoogleraar Jeugdstudies en wetenschappelijk directeur, benadrukt dat ouders vaak het beste willen voor hun kind, maar door zware stress, geldzorgen of andere problemen onder enorme druk kunnen staan. “Dat neemt zorgen over een kind niet weg,” legt Finkenauer uit. “Het onderstreept wel waarom het zo belangrijk is om zorgen niet alleen te signaleren, maar ook zorgvuldig bespreekbaar te maken en passende steun te organiseren.”
Bron: Universiteit Utrecht