Al twintig jaar wijdt Rini (72) zijn zaterdagen aan IJsselsteins hospice

Wie het hospice in IJsselstein binnenloopt, merkt meteen dat het tempo er lager ligt. Voor de bewoners uit de regio en hun naasten betekent dit een plek waar tijd en aandacht centraal staan, dankzij de vaste inzet van verpleegkundigen en vrijwilligers zoals de 72-jarige Rini Oerlemans.

Al bijna twintig jaar lang is Oerlemans elke zaterdag in de lokale instelling te vinden. Nadat hij een stervende vriend had bijgestaan, wist hij direct dat dit werk bij hem paste. Zijn broers verklaren geregeld dat zij het niet zouden kunnen, maar Oerlemans vult zijn weekenden er al decennia met overtuiging mee. Het hospice telt in totaal vijf kamers.

Geen dag is hetzelfde

Elke dienst wordt gedraaid door een verpleegkundige en een vrijwilliger. De werkzaamheden lopen uiteen van het opmaken van bedden en helpen bij het douchen of wassen tot het opzoeken van een kwijtgeraakt onderdeel van een gehoorapparaat. Ook biedt Oerlemans een luisterend oor wanneer een patiënt in tranen is.

“Je hoeft het niet altijd over het overlijden te hebben”, vertelt Oerlemans. “Al is dat natuurlijk wel hetgeen wat je bindt als je hier bent.” Soms grijpt een overlijden hem wel aan, zoals dat van een jonge vader. Na die gebeurtenis belde hij de volgende dag met een verpleegkundige om na te praten, waarna hij op zijn vaste bankje tijdens een fietstocht een huilbui had. Meestal kan hij het werk echter goed loslaten: “In al die momenten dat het hier moeilijk wordt, ben ik emotioneel redelijk sterk. Dan wil je krachtig zijn voor een stervende of voor de familie.”}

Palliatieve zorg in vier dimensies

Verpleegkundige Annet Eikendal, die na 26 jaar in de zorg sinds vier jaar in het hospice werkt, omschrijft de palliatieve zorg als een heel andere tak van sport. Patiënten worden bekeken vanuit vier dimensies: lichamelijk, sociaal, psychisch en spiritueel. “Het gaat om het totale plaatje: heeft iemand pijn, heeft iemand soms baat bij wat minder of korter bezoek”, legt ze uit. Daarmee verschilt het werk van andere plekken in de zorg waar cijfers zoals bloeddruk en zuurstof gemeten worden.

Volgens Eikendal is het belangrijk dat vrijwilligers niet te zwaar op de hand zijn. “Je moet hier ook een bepaald enthousiasme hebben, dat je in de laatste levensfase nog een lichtje mag zijn”, zegt ze. Omdat mensen er gemiddeld nog drie maanden leven, is de tijd kostbaar. “Alles is wat intenser. Het verdriet, maar samen lachen ook. Soms bloeien er hele hechte vriendschappen op tussen patiënten.”}

Wie geïnteresseerd is om net als Oerlemans als vrijwilliger aan de slag te gaan, kan terecht bij het hospice. Elke laatste zaterdag van de maand organiseert de locatie een open middag voor belangstellenden.

Bron: RTV Utrecht