Google-zoekopdracht onthult Utrechtse verzetsrol van stakende opa

Een zoekopdracht op Google vanuit het buitenland heeft geleid tot een bijzondere ontdekking over de Utrechtse oorlogsgeschiedenis. Harold Kamperman (59) uit de Amerikaanse staat Colorado stuitte op een bericht van het Museum van Zuilen en ontdekte dat zijn opa, Gerrit Kamperman, in 1941 een belangrijk aandeel had in de Februaristaking in Utrecht. Samen met zijn broer Marcel (64) uit Australië bezocht hij de Domstad om hun grootvader te eren.

Staking overgebracht vanuit Amsterdam

Opa Gerrit Kamperman, geboren in 1896, werkte tijdens de bezetting als chauffeur voor de fabriek Werkspoor in Utrecht. Omdat de onderneming eveneens een vestiging in Amsterdam had, was hij daar op 25 februari 1941 op het moment dat de bevolking het werk neerlegde uit protest tegen de eerste grote razzia’s op Joodse inwoners. Eenmaal terug in Utrecht wist hij de volgende ochtend zijn collega’s bij Werkspoor te overtuigen om eveneens te gaan staken. Vervolgens trokken de arbeiders langs overige Utrechtse fabrieken om medewerkers op te roepen mee te doen.

De stakingsactie werd nog diezelfde dag de kop ingedrukt. Documenten in het Utrechts Archief tonen aan dat de 44-jarige fabrieksarbeider tussen 6 en 17 maart 1941 door de Sicherheitspolizei werd vastgehouden in het Utrechtse huis van bewaring. Volgens een verhaal binnen de familie stapte zijn van oorsprong Duitse echtgenote, Maria Söllingen, naar de gevangenis. Harold licht toe: “Daar zou ze hebben gezegd dat ze de verkeerde hadden opgepakt. Want hoe kan een man die is getrouwd met een vrouw uit het vaderland fout zitten?” De actie slaagde en hij kwam vrij, al zat hij eind juli 1941 opnieuw een week vast. Vermoedelijk is hij daarna ondergedoken en actief geworden in het verzet, terwijl hun vijf kinderen bij boerderijen in de Achterhoek werden ondergebracht.

Armoede en vertrek naar Australië

Na de bevrijding kreeg Gerrit zijn betrekking bij Werkspoor niet meer terug, waarschijnlijk omdat de werkgever niet zat te wachten op opstandige werknemers. Het gezin raakte in armoede en hun zoon kon daardoor niet studeren. Om hun eigen kinderen wel toekomstkansen te bieden, besloten de ouders later met de tieners Harold en Marcel naar Tasmanië te emigreren. Tegenwoordig wonen de broers circa 16.000 kilometer van elkaar vandaan: Marcel in Perth en Harold in Colorado.

Door de reactie op de Facebook-post van het museum ontdekten de broers dat er een monument is opgericht ter herdenking van de Utrechtse Februaristaking. Bij de gedenkplek legden de kleinzonen bloemen neer met het opschrift: “Beste opa, ik denk aan jou en de dingen die je deed.” Harold benadrukt de moed van zijn grootvader: “Hij had vijf kinderen, om dan zo’n risico te nemen is dapper.”

Bron: RTV Utrecht